De Hookers, een pittige tegenstander zo dacht ik. Voor mijn eerste wedstrijd ging de voorkeur ging uit naar Te Werve, dit mocht helaas niet gebeuren door het toedoen van het Franse lot. Dit lot had De Hookers uitgekozen met hun mooie nieuwe clubhuis waar een hapje en een drankje gemakkelijk te vinden waren. Mijn eerste wedstrijd, mijn eerste strijd om het meest begeerde… op dat moment nog de bal. Vanaf het moment dat ik het veld opstapte tot het moment dat het klaar was voelde als een soort eeuwige scrum/ruck waar tussenin gerent moest worden. Het voelde goed, deze plaatsen voelden als een soort thuis hoewel er soms een verre tante op visite kwam die je eigenlijk niet zo goed kent.

En eenmaal begonnen was de strijd ook snel weer gestreden, deze ronde ging naar de tegenstander maar ik was een hele ervaring rijker. Daarmee was echter deze dag nog niet voorbij, na de haag trokken we langzaam naar de kleedkamer waar ik ondertussen een schouderklop van Tom mocht ontvangen. “Je deed het goed, je zat er lekker bij” werd mij verteld. Dit voelde goed, want voor mij was het vooral kennis maken met. Dat deze kennismaking nog meer ging worden als dat bleek pas in de kleedkamer. De gebruikelijke rituelen heb ik nog niet zo vaak mogen aanschouwen, het blauwe ding was hier een van en als soort toeschouwer wachte ik op wat komen ging.

Brian die de week daarvoor het blauwe ding in ontvangst genomen heeft deed een goed woordje voor een aantal aanwezigen, maar koos mij om het blauwe ding in ontvangst te mogen nemen. Opstaan, naar voren en plotseling het moment waarop je je realiseert dat er bier zal vloeien op plekken waar het niet vaak komt. Echter was het bier niet in de kleedkamer en moest het koude water uit de bidons volstaan, mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar bier.

Leer hem de woorden! Ah ja woorden, deze heb ik een keer gehoord. Maar niet echt in mij opgenomen, ik heb altijd aangenomen dat ik hier wel de tijd voor had. De vermoeiing, het koude water en het moment deed mij de meeste vergeten maar 5 hiervan zouden mij achtervolgen. Ik BEN het blauwe ding… IK… BEN… Dit zijn niet woorden die je gewoon zegt, dit zijn woorden die je moet ervaren.

Eenmaal de kleedkamer tradities gehad belanden wij in het zoals al eerder vernoemd mooie clubhuis. Mijn vriendin had een plekje in een hoek uitgekozen welke ik ook een mooie plek vond om even na te denken over wat er gebeurd terwijl ik wat vocht en voedsel tot mij zou nemen. Hier maakte ik de grootste fout van de dag zou later blijken, ik legde al mijn spullen en het blauwe ding op de tafel en bank neer en ging onderweg naar de bar. Eenmaal terug aangekomen merkte ik direct dat het fout was, het blauwe ding was niet meer op de plek waar ik het gelaten had. Heeft iemand? Wacht natuurlijk, mijn vriendin zou moeten weten wat er gebeurd was… of was medeplichtig.

Een bezoek van onze captain maakte het er niet beter op, mij werd gevraagd om het blauwe ding om te doen… welke niet meer in mijn bezit was. Op dit moment, zo zult u begrijpen, was iedereen schuldig tot het tegendeel bewezen was. Dit was ook het moment waarop ik van onze fransman verhalen te horen kreeg over niets verhullende kleding met tijgerprint. Het was dus zaak dat ik erachter kwam wie het blauwe ding had gestolen. De beschuldigingen bleven malen en het bleek vrijwel onmogelijk om een dader aan te wijzen… laat staan onschuldige.

Bij het verlaten van De hookers werd mij het blauwe ding terug gegeven door het BDC, echter moesten de consequenties nog volgen. De week die volgde heeft mij veel geleerd over het blauwe ding, waar het eerst een soort vloek was die je moest omhouden veranderde dit naar een trofee. Als excuus aan het blauwe ding zelf heb ik deze den ook een film evenals een avondje stappen aangeboden. De vragen van onwetenden werden beantwoord met een glimlach, “dit? Dit is het blauwe ding”. Het is een voorwerp welke je niet met woorden kan omschrijven. Het blauwe ding is zoveel meer als dat, het blauwe ding is ons, ons als in Emma. Verlies je het blauwe ding dan doe je Emma tekort. Dit weet ik nu, en zie dit schrijven dan ook niet als boete… maar als vorm van biechten. Want uiteraard was er niemand schuldig voor het verdwijnen van het blauwe ding op 1 iemand na… IK… want IK ben het blauwe ding.