Sc Emma Rugby – RCC Bekaro 1
Beurs, verzuurd en met pijntjes begin ik dit wedstrijdverslag. Ondanks deze kleine ongemakjes, overheerst het heerlijke gevoel van trots. Trots op mijn team; een zin die mijn vriendin na zondagavond echt niet meer kan verdragen. Van bier val ik in herhaling, naar het schijnt. Maar ach wie bekommert zich om de mening van een vrouw? Volgens ons groot Neerlands wijsgeer Erasmus zijn vrouwen toch slechts: grappige, onnutte wezens die op raad van de Zotheid geschapen zijn, om de droefgeestigheid/somberheid die in de aard van de man schuilt, bij het huiselijk samenleven met haar dwaasheid te kruiden en wat dragelijker te maken. Dus bij deze: Ik ben trots op mijn team! Ik zal hier verder uiteenzetten waarom.
Op het moment dat ik voet zette in de kantine van ons sportpaleisje zaten er slechts 5 Dordtenaren, 2 Hendrik-Ido Ambachters en 1 Franse Papendrechter. Dit groepje stak, met alle respect, schraal af tegen het leger beulen met zachte G, wat ik kruiste op de parkeerplaats. Het neerslachtige gezicht van onze kleine Bonaparte, voorspelde ook al niet veel goeds. In gebrekkig Nederlands werd mij uitgelegd, dat er maar liefst negen van onze basisspelers niet aanwezig waren. Josh gaf een snelcursus touwbruggen bouwen aan de ‘ik-hou-een-beetje-te-veel-van-mijn-Duitse-Herder-club’, opperhoofd Chief had zijn eigen hand gescalpeerd, Matthijs is nog steeds op bedevaartstocht met Nordicwalkvereniging ‘de gouden sandaal’, Andrej was fruit aan het plukken of een badkamer aan het stuken, Jeroen zit in een Kibboets ergens langs de Gaza-strook, Rogier heeft nog steeds last van zijn manicure-ongeluk en de rest had ongetwijfeld ook een enorm spannende reden voor hun afwezigheid. Jeffrey kwam ook nog eens een uur te laat, want hij was van bil geweest in Tilburg. Zijn biologisch klok was direct helemaal van slag, waardoor hij in een andere tijdzone beland dacht te zijn. Wonder boven wonder hadden we toch genoeg mensen, waardoor we een soort van pretopstelling kregen. Tegen de gevaarlijk ogende nummer twee uit de competitie was dit niet echt een prettig vooruitzicht. Dat we een Australische scheidsrechter hadden in plaats van onze gebruikelijke Franse was dan wel weer een opluchting. De tegenstander liep al drie kwartier warm, toen wij ons gingen omkleden.
Dat de tegenstander warm was bij het eerste fluitsignaal was wel duidelijk, binnen twee minuten mocht de Roosendaalse kicker de eerste conversie proberen te benutten. Hij faalde echter. Door meerdere fouten van ons belandde de tegenstander snel weer in onze 22. De twee Bekaro-try werd niet veel later op het wedstrijdformulier genoteerd, toen ik verzuimde mijn directe tegenstander tegen het gras te werken. Dit keer miste de kicker niet en binnen tien minuten stond het 0-12.
Desondanks zakte ons moraal niet en iedereen bleef hard voor elkaar werken. Dit resulteerde erin dat Bekaro lange tijd geen punten meer scoorde, hoewel ze er nog wel een paar keer dichtbij waren. Paul voorkwam zelfs een try door in het try gebied onder de bal te duiken. De voorwaartsen van Roosendaal waren groot en sterk, toch konden onze voorwaartsen flink weerstand bieden en scrums winnen. Scrumhalf Tom speelde een fantastische wedstrijd en leverde bruikbare ballen af bij fly-half Patrick. The Gray Fox had af en toe vreemde loopacties, maar de lijn tussen genialiteit en gekte schijnt dun te zijn, dus wie ben ik om er wat van te zeggen?
De laatste tien minuten van de eerste helft waren we een paar keer dicht bij een try, maar het mocht steeds net niet zo zijn. Vooral de actie uit de ‘loop’ van Patrick op mij, bracht Pieter en Ivan dicht bij de vijf punten. Ook Igie kwam voor de verandering eens wat centimeters te kort.
In de tweede helft mocht Rory, Jason vervangen. Rory verdiende vorige week terecht ‘het Blauwe Ding’. Ik was vorige week echter zo chagrijnig, dat ik heb nagelaten hem de gepaste eer te bewijzen. Nu was de beste man het artefact der artefacten al weer binnen 10 minuten uit het oog verloren, dus misschien was mijn nalatigheid wel gepast. In de rust groeide het besef, dat we echt niet van dit team hoefden te verliezen. We domineerden de hele tweede helft, maar slaagden er slechts één keer in om te scoren, niet erg verrassend wellicht, maar de try kwam op naam van Pieter.
Damo floot een goede wedstrijd, maar hij had van mij wel één keer iets partijdiger mogen zijn. Dit toen hij concludeerde dat de bal van Bas ‘held up’ was. Waarschijnlijk heeft onze Ozzie, geen zin om op het feest te komen en probeerde hij zo van de gastenlijst af te komen. Nou dat is in ieder geval gefaald Damo! We hebben je nodig op het Kangaroo-court voor tenminste twee van onze spelers. Ik noem geen namen, maar de oplettende lezer kan er in ieder geval één uit de tekst halen. 5-19 een dijk van een wedstrijd gespeeld en ik zeg het verdomme gewoon nog één keer:
IK BEN ZO TROTS OP MIJN TEAM!