WRC Havestate/Ter Werve – Sc Emma Rugby
Zondag 11 september was de dag waar we met zijn allen smachtend naar uitkeken, de start van het nieuwe rugbyseizoen. In tegenstelling tot voorgaande jaren waren we dit keer voorbereid. Toernooitjes, conditie- en touch rugbytrainingen, voor sommige Rugby League en een heus oefentoernooi met Gouda en de Leidsche studenten georganiseerd door niemand minder dan onszelf. Dit oefentoernooi was voor veel mensen heerlijk om te spelen, maar persoonlijk vergeet ik de bewuste dag liever, al ben ik bang dat ‘de blooper’ me nog lang zal blijven achtervolgen.
De seizoensouverture leidde ons naar Den Haag. Na een autoreis van 45 minuten, waarin enkelen van ons zich kostelijk vermaakten met even zo lang gesprek over het mannelijk fluitenkruid, arriveerden wij op het complex van de tegenstander. WRC, een club waar onze veteraan Patrick veel mooie anekdotes over kon vertellen. Helaas waren de meeste niet echt positief of hoopgevend. Patrick oreerde over: een monsterlijk grote, rugbyende pooier en over niets dan verliespartijen en over Rocky wiens grote hobby het was om totally exposed, out of the blue en random (om er maar wat Engelse termen in te gooien) gezichten te meppen van Hagenezen, Hagenaren of hoe je dat volk ook wilt noemen.
Een voetbalclub grotendeels bestaande uit Tokkies (wat we op zich gewend zijn) en een mooi voorbeeld waarom onze sport superieur is aan die andere sport met dat rare ronde balletje; de voetbalwedstrijd werd gestaakt omdat de scheidsrechter moest vluchten. Met een soort ploertendooier als sleutel betrokken wij ons nederig kleedstulpje, waar een prachtige boerenomelet Jeffrey vriendelijk begroette toen hij zijn ochtendpoepje wilde doen. Fabrice deed zijn masterplan uit de doeken en vervolgens mochten we het veld op. Het was goed rugbyweer: vochtig en niet te warm of koud.
Na het startsignaal van de scheidsrechter, werd al snel duidelijk dat wij de betere ploeg waren. Onze scrum stond veel beter dan die van de Hagenezen. Hun scrums werden gewheeld en de ballen die Tom inbracht bleven bij ons. Onze voorwaartsen bleven puik werk verrichten, Matthijs en Josh waren een tweede rij from hell voor de thuisploeg. De twee strooiden kwistig met knoerharde tackles en ik denk dat er maandag flink wat Hagenezen waren die zich hebben ziek gemeld (ik ook overigens). Dit leidde tot flink wat frustratie en Matthijs kreeg nog een mooi bloemkool oortje gesuckerpunched door de fullback van WRC.
Gunther was een machine, die bijna in zijn eentje een scrum kon vormen. Met negen spelers die zo’n wedstrijd neerzetten is voor de backs ook heerlijk spelen en dat werd duidelijk op het scorebord. Onze eerste try werd gescoord door ondergetekende, na goed werk en een mooie offload van captain Taco.
Een week later zijn alle details mij niet meer helder voor de geest te halen, maar de mooiste tries kwamen op naam van Chief en Remco. Chief chipte de bal over de fullback heen, kon zelf opvangen en de try drukken. Een echte beauty. Kleinste man van het veld Remco (of is die eer voor Tom?), slalomde vanaf eigen helft hoogstpersoonlijk door de Haagse verdediging heen. Uiteindelijk scoorden: Taco, Remco, Ivan, Pieter 2x, Gunther, Chief, Tom?, Patrick? en ik 2x. Met 7 van de 11 benutte conversies werd de uitslag 0-69.