Geachte rugbyers,

Hedenavond ben ik door de hoofdtrainer van MNC Dordrecht (waterpolo) uitgedaagd tot een waterrugby-wedstrijd. Ik ben op zoek naar minimaal vijf gasten; die een keer op woensdag in het zwembad; even wat van die ballenknijpers willen tacklen.  De uitnodiging stond voor over twee weken, ik heb al gezegd dat over vier weken ons beter uitkomt (i.v.m. met het mogelijke kampioenschap). Als tegenprestatie willen ze ook een keer met ons meetrainen.

MNC Dordrecht speelt sinds dit seizoen hoofdklasse en zijn dus zijn geen mietjes. Dat betekend plankgas! Inzet: een krat bier!!! Nou moet dit natuurlijk genoeg zijn, om u allen aan te melden. Mail mij even als je geïnteresseerd bent: dvanrossum87@gmail.com.

Cheers D’anus Petomanus!!

Ps. Ik zat te denken aan 23 maart voor deze pot.

Oké misschien zijn het toch mietjes, dus laten we het vriendschappelijk houden

The Emmatyville Horror

Bij het verstrijken van de winterse weken, komt het mogelijke kampioenschap steeds dichter bij. Nog slechts drie tegenstanders mogen proberen tussen ons en het kampioenschap in komen te staan. Zondag mochten wij het tweede team van de Rotterdamse Studenten Rugby Club thuis verwelkomen en dit deden wij in eerste instantie zeer beschaaft. De Rotterdamse studenten hadden niet voldoende manschappen en werden aangevuld met Iggy en Nathan. Geen leuke taak, maar een taak die door Rotterdam zeer gewaardeerd werd.  

De beschaafde gastheer die wij vooraf acteerden, verdween als sneeuw voor de zon bij het schellen van het metalen instrumentje van de scheidsrechter. Andrej deelde namelijk de eerste vijfpunten tellende dreun al uit, toen het speeksel van Fabrice; wat hij bij het eerste fluitsignaal op zijn fluitje achterliet, nog aan het opdrogen was. Binnen een minuut schopte onze KGB-er een slecht verwerkte Rotterdamse bal twee keer voor zich uit, pikte hem op en drukte hem in de hoek van het veld. De try van Andrej zorgde voor haast demonische bloedlust en maakte ons genadeloos voor de tegenstander.

Bijna elke aanval was vanaf dat moment goed voor een try. Chief en Patrick scoorden beide twee tries. Rogier brak krachtig uit, na een goede bal van Remco en scoorde er één. De scrumhalf scoorde zelf later ook nog. Pieter en Andrej  (niet te verwarren met die zanger van mysterious girl; die gladjakker die getrouwd is met die chick met die enorme tieten, weet je wel?) deden een een-tweetje in het try-gebied. Pieter besloot tenslotte toch maar gewoon de try te drukken, een kunstje wat hij nog drie keer herhaalde. Bij één van die tries kreeg hij de assist van mij. Ik gunde hem deze, want per slot van rekening gunde Pie Mol zondag iedereen tries en heeft hij in één helft zijn seizoenstotaal aan passes verviervoudigd. Dolf was ondertussen in de Rotterdamse ploeg gekomen en bleek een aanwinst voor het team met een paar goede tackles.

Na stevige druk van de voorwaartsen, kregen wij een penalty vlak voor de try-line. Deze werd tot try gepromoveerd door Bas. In de rust was de stand al bijna niet meer bij te houden en hoefde de inkt van Fabrice zijn balpen nog net niet bijgevuld te worden. Er ontstond een vreemde gewaarwording tijdens de break, want we hadden zoveel wissels dat we niet meer wisten hoe we al deze mensen moesten inzetten. Uiteindelijk gingen Patrick en Joop met de studenten meeballen; merkwaardig dat laatstgenoemde nu al twee keer voor een Rotterdamse club is uitgekomen. Dat zorgt ervoor dat ik de gedachte aan een schunnig liedje: ‘Jopie is de …. van Rotterdam!’ moet onderdrukken. Maar alle gekheid op mijn stokje, zoiets zou ik natuurlijk nooit durven zingen over een clubicoon die zojuist heeft aangegeven, dat wij zijn aanwezigheid in het Emma’s Blauw weer mogen gaan genieten. Halleluja, praise the lord and ohh happy days!; zijn liedjes die ik na dit heugelijke nieuws nu wel hardop zing.

De tweede helft werd met het inbrengen van onze veteranen aan Rotterdamse zijde, lastiger en daarmee ook leuker. Behalve voor Bas, want die stond op het punt om Joop in elkaar te beuken, toen hij wat van zijn befaamde vuile streken uithaalde. Echt een genot dat de beste man aanstaande zondag weer met ons mee speelt. Jeroen scoorde een slimme try, nadat hij de bal uit een ruck voor de try-line trok en vlak langs de hoop met mensenvlees drie verdedigers wegzette. Toen was het nog slechts een kwestie van de zwaartekracht haar werk laten doen en er waren wederom vijf punten binnen. The Jeffereeing DJ Jizzy Tender Love Nuts leerde na het voorbeeld van Jeroen, dat flankers ook best mogen scoren en deed dit dus maar gelijk twee keer. Allebei waren het schitterende breaks. De scrums waren bijna allemaal voor ons, onze voorwaartsen wheelden de ene na de andere en Remco was daarbij ook erg alert. Line-outs waren er nauwelijks en werden allen door (oud-volleyballer?) Bas onze backline ingesmasht. Ikzelf scoorde drie tries en maakte helaas slechts 9 conversies. Van Matthijs kreeg ik daarom het Blauwe Ding, die fijn mee mocht op mijn date in Scheveningen gister. Toen ik zondagnacht in mijn bedje, het Blauwe Ding vertelde dat ik een verlate Nieuwjaarsduik zou gaan doen de volgende dag en dat hij mee moest, trok hij een beetje wit weg. Gelukkig kreeg hij zijn blauwe kleur snel terug, toen hij gister in aanraking kwam met het koude zeewater.

Nathan deed in de tweede helft weer met ons mee, speelde een sterke pot en pakte een flink aantal meters, helaas kwam hij niet tot scoren. Jordi daarentegen wel, hij stond als altijd stevig op zijn korte beentjes en liep dwars door de verdediging heen. De laatste try van de wedstrijd was daarmee voor Peppie.

Einduitslag van deze slachtpartij, genaamd: the Emmatyville Horror; was 118-0 en mijn respect gaat echt uit naar onze Rotterdamse tegenstander. Zij bleven fair spelen (met uitzondering van één geleende Dordtenaar), hun best doen tot het bittere eind en hielden ook het respect voor elkaar. Chapeau!

Uiteraard heeft captain Burrito ook een try gescoord! Dat ik die helemaal vergeten was vergeten, maakte hem niet vijf punten minder waard.

RRC 2 – Sc Emma Rugby

Op het moment dat ik dit schrijf giert er een soort van kakofonie aan emoties door mijn lichaam. In de eerste plaats ben ik trots op mijn team, dat wederom een heerlijke pot rugby heeft neergezet gisteren. We hebben de verlies partij tegen Rotterdam op eigen veld, recht kunnen zetten en hen een sixpack blikjes whoop-ass uitgedeeld.

Zelf heb ik het schaamrood op de kaken staan, want als ‘aspirant lid’ van de Blauwe Ding commissie, zoals Patrick op een alleszeggende manier benadrukte, is het natuurlijk een schanddaad om onze heilige graal te vergeten. Zeker wanneer degene die hem met bloed, zweet en tranen verdiend heeft, de moeite neemt om hem op de fiets, vanuit de polder bij je thuis af te leveren. In volledig bewustzijn van de ernst van dit delict, kan ik puur en alleen tot mijn verdediging aandragen dat het een crime passionel was. Het genot om het Blauwe Ding weer in mijn buurt te mogen hebben, maakte me hebberig, gierig en zelfzuchtig. In een vlaag van verstandsverbijstering en tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid, besloot ik daarom tot deze onverdeeld egoïstische actie namelijk: het ‘vergeten’ van het Blauwe Ding.

De derde emotie die door mij heen gaat, is niet de doodsangst die je normaal gesproken zou verwachten bij iemand die het Blauwe Ding vergeten is, in tegendeel. Niets liever wil ik op dit moment: in een zelfgemaakte string biertjes uitdelen aan mijn teammakkers, als een piraatje in een lekke roeiboot ballen uit de sloot vissen, een stuk proza schrijven of rauwe garnalen en mosselen in wasabi eten. Alles om weer in het reine te komen met het allerheiligste Blauwe Ding en haar hooggewaardeerde Commissie. In mij brand de pure toewijding van een afvallige, outcast met zielenspijt.

Na deze woorden uit het hart wil ik mij weer richten op de wedstrijd, om te voorkomen dat onze grootse teamprestatie ondergesneeuwd wordt door mijn persoonlijk falen. Met voldoende manschappen; Rogier werd na inlevering van een verlaat de gevangenis zonder te betalen kaart vrijgesteld,  mijn persoonlijke sleur-hem-uit-bed-dienst leverde prima service, Daniel stond voor het eerst reserve, Leon was er na een lange periode waarin hij in afwezigheid schitterde weer bij en ook Remco ging de scrumhalf strijd aan met Tom. Scheidsrechter Fabrice was wat gegroeid, zowel in lengte als in gewicht. Deze extra kilo’s en centimeters gaven hem net dat beetje extra inzicht, om een goede tackle als zodanig te beoordelen en niet tot spear tackle te promoveren. Helaas voor Pieter was deze scheidsrechter geen ster in tries turven en zo blijkt maar weer dat iedereen fouten maakt.

De wedstrijd begon zoals mijn woonkamer er elke zondag uitziet, als één grote chaotische vuilnisbelt. De Rotterdammers namen brutaal de leiding, nadat hun scrumhalf dwars door onze verdediging liep. Best een knappe prestatie voor iemand met een tenger postuur (zo beter Fabje?), ware het niet dat wij gewoon beroerd stonden te verdedigen. Deze try werkte gelukkig als een taser op het scrotum en iedereen werd wakker. Hierop volgend belandde de ene na de andere bal achter de Rotterdamse palen. Michels line-outs werden gewonnen door Hans of Bas, de scrum stond fantastisch en meerdere keren werd een Rotterdamse scrum gewheelt. Chief scoorde twee tries, net als Jeroen en Bas. Pieter scoorde er drie, maar zoals eerder beschreven werd er één vergeten door de scheidsrechter. Molletje had ook nog twee prachtige off-loads op Andrejs, jammer genoeg waren ze licht voorwaarts, anders hadden ze wat mij betreft ingelijst mogen worden. Persoonlijk vond ik de try van Paul heel gaaf, hij brak door en scoorde als een winger na een meter of 40 gesprint te hebben. Minpuntje was wel dat er geen support bij was. Taco’s try kwam tot stand na een heerlijke rolling maul, waar het kapot gespeelde Rotterdam niets tegen in kon brengen. In de tweede helft verslapten we even wat tot twee tries van RRC leidde, hun fly half drukte na een heerlijk chipje een prachtige try, waar ik niets anders voor kon doen dan klappen. Na minimaal drie ballen verkloot te hebben, vond ik dat ik ook een try moest scoren. Dat geschiedde na een goede assist van Pieter en het kluitje aarde van Bas, waarmee ik de boter van mijn vingers kon vegen. Met acht benutte conversies werd het uiteindelijk 15-71 (wat dus eigenlijk 15-76 had moeten zijn).

Wist je dat:

- Josh een date had? En voor zo ver ik kon beoordelen was ze: geen man, niet blind of retarded! Just kidding Josh, way to go!

- Ik bijna geen tanden meer had, want net als zo veel andere dingen die dag vergat ik mijn bitje in te doen..

- We vanwege het grote fysieke gemis van onze trots, het mentale Blauwe Ding zijn vergeten uit te delen.

- Frankrijk nipt van Ierland gewonnen heeft, helaas… Gefeliciteerd trainert!

- Wij niet echt onder de indruk waren van de wedstrijd die we zagen in de tweede klasse, met andere woorden als iedereen blijft trainen, kunnen wij daar ook komen.

Klik voor foto’s van de wedstrijd op deze link: RRC2 vs. Emma RC