De dag na de ‘grandslam’ van Frankrijk en het onbegrijpelijke verlies van Ierland tegen Schotland, die daarmee hun zoveelste ‘wooden spoon’ ontliepen, was het onze beurt. Na alle speculaties en samenzweringstheorieën over de tegenstander meldde Rotterdam zich een half uurtje te laat. Maar vergeleken met de Blitzkrieg-warming-up van de week ervoor was dat geen probleem, omdat we nu dus alle tijd hadden om rustig warm te worden. Het was sowieso een prachtige dag om rugby te spelen en iedereen had er dan ook enorm veel zin in. Er waren veel toeschouwers, waaronder de Familie Mol en Patrick die vanwege blessures niet kon spelen. ‘Ex blauw ding drager’ Fabrice mocht de wedstrijd in goede banen leiden, waarschijnlijk speelt hij woensdag wel tegen the Dukes, zodat hij wéér het blauwe ding mag ontvangen.

Een half uur later dan gepland volgde dus de kick-off en een paar minuten later werden de eerste vijf punten door Marius gescoord. Dit was het eerste signaal van een geweldige pot van onze voorwaartsen, want vlak na Marius zijn eerste try, drukte hij op exact dezelfde plek de tweede. Mijn vraag aan hem of hij de bal de volgende keer wat dichter bij de palen zou kunnen drukken, werd al snel beantwoord door captain Taco die de derde try op zijn naam schreef. Helaas maakte dit voor het kicken niet uit, want wellicht zijn door de lange winterstop mijn benen een beetje scheef gegroeid. De verdediging van Rotterdam stond constant onder druk en de momenten dat zij in balbezit waren, zat iedereen er goed op met harde tackles. En als de spelers van Rotterdam niet getackeld werden, dan probeerden ze wel te onderzoeken wat er harder was: een hoofd of een ijzeren paal. Aangezien het experiment niet herhaald is, zijn de resultaten dus niet representatief. Cursusje onderzoek doen bij de LOI misschien?

De voorwaartsen bleven goed spelen en dan wil ik even twee spelers specifiek noemen Jordi en Léon. De eerste had runs en schijnbewegingen alsof hij een winger van 70 kilo was. Daarnaast is Jordi ook niet echt van het onopvallend stampen, maar hij gaat gewoon rustig staan jump-stylen op de tegenstander. Ten slotte bekroonde hij zijn sterke spel ook nog met een mooie try. Léon ontpopte zich deze wedstrijd tot een ware Bas, alleen dan met oranje haar, zoals het hoort. Hij ving de kicks en knalde er vol gas in, goed bezig jongen! Marius en Taco scoorden ook beide nog een keer, stelletje uitslovers. Zoals Pieter al zei: ‘Taco, jij mag vaker last van je knie hebben’. 2nd Centre was nog een beetje een onwennige positie voor Pieter, maar dat weerhield hem er niet van een try te scoren. Ook Coen scoorde zijn zoveelste try van het seizoen & een Elvis oog. En de sterk ingevallen scrumhalf Tom bepaalde de eindstand, na mijn enige goede kick van de wedstrijd op 49-0. Graaf Raaf speelde ook nog vijf minuutjes mee, want hij is de laatste tijd weer vaker op de club te vinden. Houden zo!

Al met al was het weer een heerlijke pot en op naar woensdag. Kan ik weer een verslag schrijven pfff… heb een scriptie te tikken NRB!

Dubbel lekker

Na wat twijfels over wie het wedstrijdverslag zou gaan schrijven (Captain Caveman of me) en een iets wilder weekend als gepland, nu een dubbel exemplaar. Vorige week stond de thuiswedstrijd tegen Ter Werve op het programma. Damian hanteerde het schelle fluitje en toen nog gewoon Black Mike deed na lang blessureleed eindelijk weer mee. Ook veteranen Maus en Lennart trokken hun rugby-outfitje weer uit de kast. Waarschijnlijk willen ze hun goddelijke lijven in topvorm hebben voor hun afscheidspot in Gouda 18 april. Helaas gaan ze hun bitjes en schoenen nu echt aan de wilgen hangen. Maar die hebben we eerder gehoord, dus we kunnen ze vast nog wel overhalen om af en toe te spelen, met de juiste hoeveelheid pils is iedereen natuurlijk te koop.

Ter Werve

Het zonnetje straalde en ik had al maanden geen wedstrijd gespeeld, dus mijn moraal was huizenhoog en gelukkig die van de rest van het team ook. De eerste helft werd Ter Werve volledig overklast. De voorwaartsen zetten goed druk en scrumhalf Collin kon de backs steeds snel aanspelen uit de ruck. Er werden prachtige aanvallen opgezet en Koen had al snel twee tries op zijn naam staan. Toen was de beurt aan winger & blauwe dinger Marius die alleen even vergat dat een touch-down niet telt bij rugby. Na tries van Koen en myself stonden we riant voor in de rust (ik geloof dat het iets van 26-5 was). Bobbie verving Marius op de wing en Lennart kwam het veld in. Door het geweldige spel in de eerste helft begonnen we in de tweede helft een beetje slordig. Ook Ter Werve leefde een beetje op waardoor zij een try konden scoren. De volgende try kwam op Dordtse rekening, na een verre trap van Patrick en wat gevoetbal van Jeffrey en mij, stuiterde de bal mooi op waardoor ik de try kon drukken. Patrick bleef maar conversies scoren want van de uiteindelijk 8 stuks heeft hij er maar één gemist, Wilkinson eat your hart out. Elvis liet nog maar weer eens merken dat geel toch echt zijn lievelingskleur is, hij zette zijn tegenstander letterlijk en figuurlijk in zijn hemd. Door die kaart mocht ik nog drie minuten op nummer 8 spelen, wie verzint het? Bobbie scoorde als winger ook twee tries en na al dat back-geweld kon Jerome natuurlijk ook niet achterblijven dus hij drukte de laatste try na een mooie run. Uiteindelijk werd het 54-17, dat smaakte naar meer. ’s Avonds zijn we nog met een grote groep naar de film Invictus geweest, waar Black Mike nu zijn nieuwe naam aandankt namelijk ‘Chester”. Al met al een heerlijke rugbydag met een mooie geschiedenis les over hoe onze geweldige sport zwart en wit kon verbroederen.

Sanctus Virgiel

Gisteren mochten we wederom afreizen naar Delft, naar een voor ons nog onbekende tegenstander. Na een warming-up van drie keer met de ogen knipperen en een natte ruft begonnen we toch gemotiveerd aan de wedstrijd. Marius degradeerde van winger naar nummer acht, al zal dat voor hem vast anders voelen, maar dat krijg je als een back alle stukjes schrijft. De scrums waren voor onze voorwaartsen en Collin had het lastig omdat hun scrumhalf constant offside was en hier niet voor gefloten werd. Toch leverde hij alle ballen netjes bij Patrick af. Helaas waren de backs deze pot een stuk minder ‘on fire’ als de week ervoor en werden er veel ballen niet gevangen. Sowieso werden er veel slordige fouten gemaakt in deze pot. Toch liepen we na tries van Patrick 2x (met een wonderschone conversie vanaf de zijlijn) uit naar 5-14. De kicker van Delft dacht na hun try waarschijnlijk dat hij Urby Emanuelson was, want hij trapte de conversie van een meter of 10 onderkant lat in de kruising, prachtig alleen niet als je contributie betaald aan een rugbyclub. Deze wedstrijd was er één van onze voorwaartsen dat moet ik toegeven. Alleen bij de line-outs hadden ze het lastig, omdat de springers van Delft erg hoog kwamen. Marius had geleerd van vorige week en drukte de bal deze keer wel, ook Bas, Chester en Koen scoorden tries. Jordi dacht ook nog te scoren alleen drukte hij de bal een lijntje te vroeg, toch jammer…. Eindstand 15-36

Bijzondere noemenswaardigheden:

- Coach Fabrice speelde een helft mee en hij kreeg het met zijn één meter vijfenveertig (en een beetje) voor elkaar om een kick te blokken.

- Elvis geen geel en geen hechtingen (wat zal die een k.u.t.-zondag gehad hebben)

- Bas was kennelijk eerder bij Sanctus Virgiel geweest, want hij was volgens mij de enigste die warm gedoucht heeft.

- Niemand minder dan Garfield en zijn kids kwamen ons aanmoedigen en er zit wellicht een comeback in, uit betrouwbare bron vernomen

Loes en haar trotse pappa en mamma willen iedereen bedanken voor de gelukswensen en natuurlijk de brokkingtaart afgeleverd door Captain Cavemen himself ^_^