Zondag 22 november, een prachtige dag met een strak blauwe lucht en een fris windje. 24 uur later is dat een wereld van verschil, stormachtig weer waarin ik hoop dat alle dakpannen nog op het huis zitten. Goed terug naar de 22ste zoals gezegd een heerlijke dag voor een lekkere pot rugby. De tegenstander kwam deze keer uit Delft, wat ook redelijk voor de hand ligt aangezien zo’n beetje onze halve competitie uit Delft komt, maar dat terzijde.

Emma had een lekkere opkomst van 19 man, ook Marius had zijn kleren weer aangetrokken na een vervelende blessure, zijn rentree liet nog wel op zich wachten. Daarnaast was er ook plaats voor twee nieuwe mensen binnen de club namelijk: Tim en Pieter. Zij mochten met Jeffrey bakkeleien wie welke wing zou nemen, Tim de eerste helft en Pieter de tweede. Tegenstander Delft had precies 15 man meegebracht, waarvan eentje de schrijver van het boek Exodus nog persoonlijk gekend heeft. (Dat is dat boek uit de Bijbel met Mozes en de Rode Zee, weet je wel)

Na de warming-up, waarin iedereen alles binnenhield was het eindelijk tijd voor het eerste fluitsignaal. Al snel stond het na een mooie break van Patrick 5-0 en mocht ik de conversie tussen de palen zien te trappen, als ik zou missen kostte me dat bier, dus hij was raak 7-0. Niet veel later werd de lijn weer mooi uitgespeeld en kon Tim de tweede try drukken. Ook de tweede conversie was raak dus 14-0 en er was geen vuiltje aan de lucht, zou men denken. Na die tweede try en enkele mooie rushes van onder andere Jordi en Taco die niet te houden waren voor de Delftse tegenstander, sliep de onzorgvuldigheid toch in het Dordtse spel. Door twee foute passes en de daaropvolgende intercepties konden de Delftenaren op gelijke hoogte komen. Jeroen probeerde de laatste try nog te voorkomen met een heerlijke tackle, het mocht helaas niet baten 14-14.

Tijd voor een peptalk van captain Taco om iedereen weer scherp te krijgen. Gelukkig lukte dit ook en na erg goed werk van alle voorwaartsen, kon Tim een rommel try in de hoek van het veld drukken 19-14. Een van de uitblinkers was scrumhalf Tom, die als een terriër steeds bovenop de scrumhalf van de tegenstander dook. Ook zag ik gasten van over de honderd kilo genadeloos getackeld worden door de kleinste man van het veld. Hoe verdiend was het dan ook dat uitgerekend Tom de vierde try kon drukken 24-14.

De laatste twee try’s waren resultaat van de backs die steeds beter beginnen te spelen en vaker de wings bereiken. Eerst kon Coen zijn try scoren na enkele Delft spelers op de sprint kansloos gelaten te hebben. De laatste try kwam op conto van ‘the Jefferee’ na een mooie loop van Jeroen en the Gray Fox. Het was een schitterende winger-try vlak langs het krijtspoor. Goede support zorgde ervoor dat Jeffrey met vier(!) aanvallers de achterlijn bereikte, terwijl er maar drie man van Delft was. De support was sowieso een enorm pluspunt deze wedstrijd, iedereen was er steeds goed bij. Eindstand 34-14. Het blauwe ding ging naar nieuweling Pieter, die de tweede helft een puike pot speelde en zijn tegenstander liet wanhopen als de ’veels te grote winger’ die niet te houden was.

Enkele opvallende gebeurtenissen:

- De leiding van de wedstrijd was in handen van Fabrice, die volgens onze vrienden uit Delft een geweldige pot floot. I rest my case, geintje Fab.
- Dat is nog geen reden om zoveel op de scheids te zeiken, jongens gedraag je.
- Elvis kreeg geen gele kaart of gebarsten wenkbrauw, het kan dus toch.
- Colin speelde een puike pot als flanker, tot hij last kreeg en gewisseld moest worden.
- Jones was geen wedstrijdsecretaris en kreeg wel een fijne wake-up call van ondergetekende, mijn excuses.
- Bastiaan toonde als nieuweling groot respect voor het blauwe ding, door een waardige vervanger aan te stellen. Zo hoort dat!
- Coen speelde erg venijnig en had regelmatig bonje met de tegenstander, Elvis step your game up, you got competition!

Afgelopen vrijdagavond was het dan zo ver, het langverwachte trainingsweekend/prize-giving night stond op het punt los te gaan. Onze oude kranten krijger Sjaak had een karaokebus geregeld inclusief chauffeur met stalen zenuwen en een engelengeduld, vooral dat laatste is geen overbodige luxe als je een stuk of twintig dronken rugbyers ergens levend af moet leveren. Nog voordat we vertrokken werd er namelijk al lustig op de smartlappen van André Hazes en Frans Bauer gehakt, door een tiental figuren in aussies op slippers met bijbehorende sportsokken. Het leek wel een uitstapje van onze vrienden van de voetbal.

Eenmaal vertrokken duurde het niet lang voor de eerste treeën pils soldaat gemaakt werden, ook de Amaretto van Romy en Bianca zou het einde van de busreis niet halen. Ik ben trots op jullie dames! Pils en een microfoon is natuurlijk altijd een gouden combinatie, onze bustocht was hierop geen uitzondering. Uit volle borst werd er mee gezongen op knallers van Herman van Veen en een één of ander homoseksueel Frans liedje (no offense Fabrice) die lijkt op de hit van Jody Bernal. Comme si, comme sa of Cue si Cue no, zien jullie die vergelijking?
Ik wil graag nog even het muzikale intermezzo van Bobbie van Bennekom aanstippen, hij speelde de rusty trombone als een ware Louis Armstrong. Ook de klassieker ‘Vader Jacob’ uitgevoerd door Mike B. kreeg zowaar wat meer funk en soul. Zo’n 5 treeën bier, de nodige piemels en konten tegen de busruit en 80 kilometer rijden verder, kwamen we aan in het prachtige Noordwijk, waar iedereen zijn/haar kamer ging veroveren.

Nadat iedereen gesetteld was konden we beginnen met de prize-giving night. We werden verdeeld in drie groepen, waarna we de moeilijkste vragen op ons afgevuurd kregen (niet van het kaliber: welke land exporteert de meeste kamelen? Noorwegen, nee echt moeilijke vragen). Leon vond de vragen zelfs zo moeilijk, dat hij de antwoorden aan de binnenkant van zijn ogen zocht. Grappig eigenlijk, zou dat iets zijn wat enkel roodharigen doen? De groep van Fabrice, Hans, Romy, Leon, Bobbie en mijzelf won de quiz glansrijk. Op zich wel logisch want met Fabrice hebben we natuurlijk een halve eeuw aan kennis, accurater dan de encyclopedie. De prijzen gingen dit jaar naar Taco (best player), Bobbie (most talented) en Jeroen (most improved). Gefeliciteerd guys!

Na de prize-giving ging het helemaal los, het eerste meegebrachte fust was dan ook rap leeg.
Dit hebben vooral de verschillende wc’s, wasbakken en de kamervloer van onze grote, kleine vriend Tom gemerkt. Laatstgenoemde lag zo lekker te dromen over de Niagara watervallen, dat hij dacht dat hij die wel even na kon bootsen, wat resulteerde in een naar verluidt, mooie, gouden boog vanaf het bovenste bed richting Dimitri’s sporttas. Even een standje naar de oude garde die het goede voorbeeld horen te geven en dus de volgende keer de leeggespoten brandblusser beter moeten verstoppen. Ik moet wel zeggen dat alle betrokkenen de Kangaroo-court op slinkse wijze ontlopen zijn.

Zaterdagochtend was het feest, iedereen mocht met een betonnen kner lekker gaan hardlopen. In het bos waar het heerlijke geurde naar Ambi-pur (of is het nou andersom) hebben we ook nog even een potje touch gespeeld, dit niveau was echter zo bedroevend dat we hier maar niet teveel woorden aan vuil maken. Voor de lunch zijn we lekker gaan mountainbiken, qua sportieve bezigheden zeker mijn favoriet. Lekker crossen door de bossen en zo goor mogelijk worden, heerlijk. Iedereen heeft het fietsen zonder kleerscheuren overleeft, wat toch eigenlijk ook stiekem een beetje tegenviel, voor niks met zo’n helmpie rondgereden. Ik denk dat ik de gedachte van velen uitspreek wanneer ik me afvraag, waarom Fabrice en Bianca steeds zo veel later uit het bos gefietst kwamen?
Na de lunch was het tijd voor het volgende avontuur, namelijk kajakken in het ruime sop. Ook één van de favoriete momenten van de meeste rugbyers. Met name Tom moest echt uit zijn bootje gesleurd worden op het laatst. Bertus geloofde het roeien wel en ging lekker aan zijn teint werken, dobberend in zijn kajakje. Black Mike kreeg nog roeiles, wat ik vreemd vond, je zou toch zeggen dat historisch gezien dit wel goed zou zitten. In Fabrice bleek een ware zeemeermin te schuilen en mij werd wel duidelijk waar het koosnaampje ‘French frog’ van de Engelsen vandaan komt.

Moe maar voldaan keerden we terug naar het hostel, waar we niet konden wachten op het avondeten. Gelukkig is qua voorbereiding Ray Mears een rookey vergeleken bij Bobbie, die een heus overlevingspakket met bamisoepen en chocomel meegebracht had. Voor degenen die niet zo gelukkig waren in kamer 23 te zitten, werd het wachten op voedsel zeer goed beloont. Het Bourgondische avondmaal was om de vingers bij af te likken, letterlijk en figuurlijk wel te verstaan. Damian had nog een geweldige verrassing, discopanties voor iedereen. De groepsfoto mag niet te lang bekeken worden, vanwege het gevaar op epileptische reacties. Van de ijstaart kreeg ook menig persoon een ODOL, want die zag er verrukkelijk uit. Peppi verscheen precies op tijd ten tonele om ook nog een vorkje mee te prikken. Het vele sporten had iedereen zodanig dat de animo niet erg groot was om te gaan stappen (ugh pussies ugh ugh). Alleen Bobbie, Jordi en ikzelf hebben Noordwijk bij nacht nog even verkent. De anderen keken film of waren aan het wii-en en maakten het tweede fust soldaat.

Zondagochtend weer heerlijk vroeg op om te gaan hardlopen, enkele bikkels liepen tien kilometer de rest vijf. Hierbij werd Jeffrey gladweg vergeten, terwijl deze met zijn ochtend drukje bezig was. Met name degenen die de lange afstand gelopen hebben, waren bij het ontbijt niet meer aanspreekbaar. Na het ontbijt gingen we met de steppen op pad, nadat we uitgespeeld waren met de gemotoriseerde versie. Met name Bert had de tijd van zijn leven op dit apparaatje en ik denk dat ik weet, wat er onder de kerstboom staat, in huize van de Schaar dit jaar. Het steppen was best zwaar, dus we wisselden het af met wat baltraining geleidt door Josh ‘je krijgt je studiepunten niet’ Finn. Hierbij vond, ik geloof Taco, het nodig om het zoontje van hostelmanager Dirk knock-out te gooien met de ovale bal.

Na de lunch was het tijd om te pakken en weer huiswaarts te keren. In de bus werd door een aantal personen vrolijk verder gezopen (ik niet hoor, moeder!) wat resulteerde in een plaspauze of twaalf. Het file flirten met alles wat een vagina leek te hebben was ook weer ultiem. Al met al een supergeslaagd weekend! Sjaak, Bert en degene die ik wellicht vergeet, Bedankt!

Na twee weken vol zondagse zaken: kerk/moskee/synagoge bezoek, brunchen met oma of met moeders de vrouw naar de meubelboulevard, was het weer zo ver rugbydag! Dit maal waren onze pas toegevoegde, adellijke vrienden uit Den Bosch aan de beurt, hun eerste wedstrijd ging niet door vanwege te weinig mankracht, dus dat beloofde wat. Daar stond tegenover dat iedereen van Emma woensdag op de training aangegeven had te kunnen komen, dus er werden minimaal tien wissels verwacht. Na toch wat afmeldingen hadden we gelukkig nog ruim voldoende strijdpersoneel om de Dukes op hun donder te geven. Onze ‘mate’ van down-under had zelfs Antoine geregeld om de wedstrijd in goede banen te leiden, zodat hij zelf nog even een tackletje zou kunnen meepikken.

Na een goede warming-up van Coen was het leeuwendeel van de Dordtenaren warm, alleen ondergetekende niet, omdat hij de planten en de porseleinen pony brokjes aan het voeren was. Uiteindelijk stonden de Brabo’s ook op het veld en konden we beginnen. Rafael en Bastiaan begonnen in de basis en met name laatst genoemde speelde alsof hij al jaren het donkerblauw van Emma verdedigd. De eerste try liet niet lang op zich wachten en was een prachtige onderschepping van ex-captain Coen. Op snelheid is deze man niet te houden en dat beseften onze tegenstanders ook. Patrick verzuimde niet de kick te scoren en daardoor stond het 7-0 op ons denkbeeldige scorebord. We speelden erg goed, zowel de voorwaartsen als de backs leveren een puik spelletje af. Er werden goede lijnen gelopen en de line-outs werden gewonnen door Hans, alleen in de scrum hadden we het lastig tegen de sterke Dukes. Bastian kon de tweede try drukken na een mooi uitgespeelde aanval en de derde kwam niet veel later wederom op naam van Coen. Vlak na rust deden de Dukes nog wat terug met wat hulp van de scheidsrechter, laten we het de ‘fluit van god’ noemen. Josh was ondertussen ook in het veld gekomen en strooide weer met heerlijke tackles. Hierbij moet wel even gezegd worden, dat een zekere Hans van Gent stiekem een beetje jaloers is op Paul en daarom de enige, echte ‘Elvis-look’ na-aapte. Ook Bobbie was het veld ingekomen voor Rafael en hij had een paar mooie rushes. De lege maag en overactieve darmen zorgden ervoor dat uw verslaggever het na een uurtje mooi geweest vond en daarbij zijn plek afstond aan onze ‘home-improver’ Damian. Dit bleek een goede wissel, want na een mooie uitgespeelde aanval kon Zumba-man Bastiaan zijn tweede try drukken. Tot slot was er wat verwarring bij zowel vriend als vijand waardoor Coen in volle slow-motion sprint zijn derde try kon drukken. Met de conversie van Patrick (weet serieus niet of het deze kick was of bij een eerdere try, maar dat zal jullie jeuken) werd het uiteindelijk 29-7 voor de Island-defenders. Het blauwe ding ging zeer verdiend naar onze debutant Bastiaan, uiteraard na het rondje naaktrecreatie en de sexy pose.